Нина Борисовна Шапкина-Корчуганова. Складка на полотне истории

    по горячим следам

из докладов Международного съезда писателей на Тиносе 

 A.L.Grace (British, 19th Century) - Последние штрихи - The Finishing Touches                     

  A.L.Grace (British, 19th Century) — Последние штрихи — The Finishing Touches

  Ошибка — волшебница, придающая качество предмету. Парадокс? Неудовлетворённость данностью творит чудеса. Удивительно? Утверждение справедливости в равном дележе для всех – лукавство! Ненасытность – благодатная почва для грехопадения, а также искоренения греха. Повсюду встретишь если не противоречия, то разночтения, или двоякий смысл. Где мерило? Каков ориентир, чему довериться?

Грёза о справедливости — путеводная звезда. Интересно — как понимается справедливость и кем. Город Солнца Кампанеллы сильно отличается от Города Солнца выстроенного в реальности.

Есть мнение, что наилучшее достигается путем великих страданий. Огромны терзания голодного пса на цепи, когда сахарная косточка маячит перед глазами, а цепь безнадёжно коротка. Проблема кажется неразрешимой. Невозможность насладиться костью мучительна. Но дай ему ту кость, как в глазах животного уже не найдёшь ни суетливой тревоги ожидания, ни отчаянной мольбы, а вслед за неподдельной радостью найдёшь в нём признаки удовлетворения. Утолив голод, собака скоро позабудет о предмете недавнего вожделения и заострит своё внимание на других вещах. Хотя, возможно, останется память вкуса той конкретной кости!

Так вожделенное в недавнем прошлом лакомство потеряет для пса ту ценность, какой наделялось им только что. Также язык выражения в изобразительном искусстве в разные времена воспринимается разными народами по-разному. Требуется обновление – это ж понятно.

220px-Baranov-Rossine_(self-portrait,_1914)

Baranov-Rossine (self-portrait, 1914)

    Но что происходит на продолжительном отрезке времени примерно в двадцать с лишним последних лет, когда цивилизация сменила своё лицо и, казалось бы, логично увидеть новое внятное выражение в искусстве, согласно возникновению нового видения? Оно, выражение, расплывчато, натужно либо неумело, язык запинается, и изображение в старом пройденном формате выдаётся за новое. Стёрта тень Солнца.

При вхождении в моду идеи о глобализации открылась возможность каждому лицу превращать прихоть в необходимость, придать пустяку веса и нагромождать дутыми идеями жизнь окружающих его людей. Огромное количество понятий вышло из привычных либо традиционных рамок понимания — воспринимаются и истолковываются разными людьми по-разному, сообразно их возможностям. История человеческого развития смялась в непредвиденную складку, в которой вырабатывается привычка высмеивать традиции и предпочесть продвигаться вперёд на ощупь, при этом часто сползая на исходные позиции. Почему человеческого развития? Так ведь без искусства личность хиреет. Человеку необходимо опираться на искусство и культуру.

Итак, шкала ориентиров потеряла прежнее  значение. Россияне словно нежданно провалились в некое пространство перевёртышей, где даже иллюзия, во все времена овладевавшая многими умами сменила лицо отличника на лицо троечника, косящего под отличника. Иными словами, и иллюзия потеряла лоск и измельчала – людей стало удовлетворять  второстепенное, но  кричащее представление.

artlib_gallery-173513-b

Впрочем, не только народ России, но и другие народы развитых, а также неразвитых стран провалились в подобную складку в поле исторического развития. И им открылся вид на врата Аида, открылась и бездна. Доступность технологических благ развратила общества и ослабила их связь с природой. Культура каждого отдельного народа, теряя индивидуальность и впитывая ранее неприемлемые для неё черты других культур, преобразуется в нечто новое, гордящееся соседством с лёгким вхождением в виртуальный мир. Размываются границы между разными культурными пространствами.

Несмотря на понимание неизбежности смен эпох с рождением новых форм мышления трудно себе представить другое время, когда образовывался бы столь громадный разлом между прошлым и настоящим, какой мы наблюдаем теперь с приходом в нашу жизнь всемирной паутины, так называемой социальной сети.

На наших глазах ширится этот разлом, где человеку сложно не потеряться, а жажда освоения незнакомых территорий (осязаемых и неосязаемых) стёрла былые привязанности, кинула в забвение предыдущий опыт. Там где вбрасывают в общество чрезмерное количество информации, часто с дурной окраской, абсурдной и противоречивой, идущей вразрез с тем к чему привык человек и что ему понятно,  не исключено наступление на разумность легкомыслия и самолюбования. Человек делается точно любознательный неразумный ребёнок, уверенно ломающий игрушки, сделанные не им, но для него. Затем пытается сам сделать игрушку и копирует сломанную, но плохо.

Странное дело, но с возникновением новых технологий едва ли нащупываются соответствующие тем технологиям пути в изобразительном искусстве. Разве что появились направления, далёкие от оставленных  нам предшественниками направлений, чьи проявления не только идут вразрез с выработанными веками традициями, но и вообще не ложатся в поле изобразительности. Но интересно то, что и здесь в преследуемых в них целях можно найти параллель  с желанием наших предшественников иногда шокировать публику, развлекая её. То есть, место им в ряду театрализованных представлений. И к тому ж они, претендуя назваться актуальным явлением и оттесняя живопись, делаются по большей части группами художников, а не художником один на один с холстом и лишены медитативной компоненты. Те предметы и соединённые в один проект предметы  агрессивно выпячивают мысль своих создателей. Условно нерукотворное задавлено откровенно рукотворным. Искусство вышло на уличную  площадку и как незнакомый прохожий на короткий миг овладевает вниманием зрителя. Правда, если мы окунёмся в историю искусств, то убедимся, что подобное явление тоже имело место быть в прошлые времена. И где же тут истинно новое? Имеем ли мы право обесценивать в глазах публики ценность масляной живописи, где, безусловно, концепция ложится во второе значение и где сама живописная манера и энергетика художника имеют первостепенное значение?  В стремлении огорошить чем-то необычным, забываем о чуде заключённом в гармонии цветовых отношений, выявляющих пластику конструкций на куске грунтованного полотна.

Скорее, перемены прослеживаются только в форме подачи давно эксплуатируемых идей и заслонении развлекаловкой того, что способно неоднократно позвать к себе зрителя да заставить его не единожды задуматься о многом.

При осознании появления новой реальности следует ли печалиться либо, наоборот, радоваться? Кто знает, не одарила ли нас судьба возможностью участвовать в грандиозном проекте Бога, задумавшего переосмыслить форму жизни на земле. Правда, нет-нет да промелькнёт в смущённом радикальными переменами сознании иного смертного желание понять — зачем именно ему досталась честь созерцать результаты проводимых модернизаций и на своей шкуре испытывать те труднопереносимые эксперименты.

Некоторые из людей даже задумаются над тем: как отразятся крутые перемены на культуре; чем станут дышать будущие поколения; что мы принесём своим наследникам: домик, сляпанный из осколков прошлых цивилизаций, или рядом с прекрасным зданием возникнет совершенно новое крепкое строение, которое не умалит достоинства соседнего здания.

Вышесказанным пытаюсь донести до людей склонных ознакомиться с моим искусством, моё видение происходящего вокруг и поделиться своими мыслями об одиночестве, естественным образом сопутствующем каждому живому существу с  рождения. Одиночество — есть дар, неотъемлемая часть жизни. «Один явился человек в этот мир, один его оставит».  Одному придётся держать ответ за содеянное.

Несмотря на то, что с помощью интернета стало доступным общение одного человека с другим человеком из другой страны, чувство одиночества не ослабевает, а усиливается, как только компьютер выключается из сети. Вывод: то, что является противоположностью одиночеству – сущность мнимая и временная.

Виртуальность социальной сети господствует над нашим сознанием во время, когда мы в ней находимся. А как обстоит дело с индивидуальной виртуальностью, воздвигаемой в сознании во время творческого процесса?

Удачно окунаться в собственную индивидуальную виртуальность, есть – результат работы ума, приносящий удовольствие художнику. При наступлении минут когда, будто вычерпываешь очередной клад из самого своего нутра и после находишь, что задуманное отличается от полученного результата, утверждаешься в том, насколько художник не вправе представлять себя в полной мере творцом человечеству, а ни проводником высших сил. Дерзну усомниться в подлинности таланта и честности тех деятелей искусств, кто с уверенностью называет себя творцом. Из-под руки художника  выходит воплощение лишь приближенное к ландшафту идеи, увиденному его внутренним взором. Оттого привязанность художника к своему произведению, рождённому не для продажи (не коммерческому) довольно сильна и расставание с таким произведением болезненно.

Примером того, как формируется произведение, видоизменяясь и как бы взрослея, для меня может послужить рождение моей повести «Марш сверчков». Первоначально она компоновалась в 2011 году, как трилогия. Затем три отдельных рассказа соединились в одну вещь, состоящую из девяти частей. У каждой из частей появилось своё название. Окончательная правка текста была мной проведена в 2013 году.

С живописью почти всегда происходит такая же история. В голове всплывает смутно очерченный сюжет будущей картины. Во время работы первоначально задуманная композиция сильно видоизменяется, поскольку этого требуют параметры холста. Потом, когда картина отлежалась, иногда появляется желание сделать маленькие уточнения – в основном в соотношении одного цвета к другому цвету. А порою, картина почти полностью переписывается: вынимаются из неё целые куски, добавляются детали либо перелопачивается вся ритмическая конструкция.

Во времена, когда человечество обнаружило в себе тягу к изображениям в духе комиксов, душа моя велит мне внести в поток ранящих её тенденций здоровое созерцание — затормозить для себя разгон взбесившегося колеса действительности маленькой медитацией, колдовством над живописными красочными мазками на холсте, чтобы  побудить ими зрителя остановиться и задуматься. Ради этих-то минут и твёрдого убеждения необходимости честной энергии для продолжения жизни многим пожертвовала и перед кое-кем провинилась.

К занятию литературой меня подвиг, скончавшийся 11 декабря 2013 года большой русский поэт Эдуард Грачёв.  Природе характерно обновление. И в искусстве обновление происходит естественным путём. Пофантазируем: в мире прекратились обновления и облик всего сущего неизменен. Какой увидится такая  картина? Неоспоримо – скучной.

К счастью, никогда обновление и движение не остановятся. Людское любопытство и жажда обновлений продолжат обнаруживать себя, а восклицанье: “Здоров, силён, умён!“- кое у кого даже сорвётся с языка. Нередко искус подсматривать толкнёт любознательное лицо заглянуть в любые, даже плохо доступные места.

Знакомство с новизной сильно возбуждает! По необходимости знакомая “до детских желёз“ цивилизация обнаружит способность закавычить неудобные моменты текущей жизни. В век, когда по улицам снуют толпы людей, скорость движения сильно возросла, и человек давно привык к частым сменам декораций, редкий из людей разглядит фальшь или подмену.

В век, когда обновления приняли откровенно изменчивый характер, всё сулящее невероятные открытия, таящее немыслимые повороты ничуть не обескуражит моих соплеменников, брошенных обстоятельствами сломя голову нестись по узким коридорам культурологического лабиринта, ориентированного на голые фантазии.

Вид натруженной ладони добросовестного мастера живописи сегодня уже кажется грубой и не соответствует эстетическому требованию большинства любителей искусств, приравнявших удовольствие полежать в джакузи лицезрению творений мастера.

Будет опрометчивым теперь утверждение, будто победит гигант. С недавних пор  природа гиганта выглядит посрамлённой, поскольку большинству населения живописные полотна, лишь напоминают о необходимости вскользь прикоснуться к культуре, и приобрести картину как дизайнерскую находку для своих жилищ.

Художнику, кто продолжает трудиться в традиционной живописной манере и не сумел при этом уделить достаточно внимания наработке себе яркой интригующей истории, сделалось еще не уютнее жить на свете.

Позволю себе набросать несколько, как мне кажется, типичных портретов художников, чей творческий путь проходит в эпоху перемен и само собою – в эпоху, когда сознание общества претерпевает большие изменения.

Итак, художник Х., ещё не достигший возраста отмеченного сединами, но успевший в какой-то момент осознать скорый уход молодости, отчаянно зашевелил мозгами в поиске вариантов как стать знаменитым востребованным художником, чтобы остаток дней провести беззаботно. Он немедля освоил интернет, поместил там свой сайт, заглядывал в страничку «В кругу друзей» и  faсebook, знакомился с произведениями, которые котировались в современном ему мире, изменил манеру письма, ухватился за освоение новых материалов, стал меньше прислушиваться к своему сердцу, но больше к разуму, чисто выбрился, приоделся и, в конце концов, получил ожидаемое уважение в обществе. Письмо поменялось. В новых холстах появилась интрига. Картины нашли своего покупателя, но и старые с душою написанные маслом картины тоже постепенно начали раскупаться.

Другой художник, в мечтах также осиянный славой и успевший перейти в зрелый возраст из возраста легкомысленного в узде пылких страстей, где само собой много мечтается, не подумал согласиться с запросами общества на изображения, где едва ли есть место ошибкам. Ошибок не стыдился, рассказывал art ценителям об их волшебных свойствах, утверждал, будто без ошибок произведение теряет живость, становится скучным точно опрятный старик без эмоций или походит на пряник, повторяющий формочку.

Просил обратить внимание на захватывающую душу убедительность полотен великих мастеров, когда чуть ли ни в каждом их произведении не составит большого труда обнаружить ошибки, меж тем как работы художников второго ряда выглядят в отношении ошибок куда как безупречнее. Всё в них нарисовано правильно без помарок. Но не убеждают. Говорил также о жизненной силе красочного мазка, возникшего от прикосновения кисти к холсту при временной остановке дыхания художника, когда наитие главенствует над разумом.

«Истинно ценное рождается как бы само по себе, — говорил он, — ведь и кровь течёт по жилам, не спрашивая, течь ли ей у обладателя этих жил».  Не нашедши понимания у мирян наш художник продолжал просыпаться в пастели с застиранными заплатанными простынями. Однажды он загрустил. Правда и тут к его чести скажу, отягощавшие сердце думы о бедности не склонили художника изменить своим правилам в написании картин – ничего чуждого собственной натуре! Мало кто заглядывал к нему в мастерскую. Ведь находясь в непрекращающемся потоке движения некогда медитировать возле даже блистательного произведения. Хорошо если еще достанет времени взглянуть на то, что сразу зацепит внимание и тут же отпустит.

Третий художник гордился неиспорченной учителями рукой. Если предметы в его картинах не стоят на месте, но плавают, так он их видит такими и рисует правдиво. Нашлись люди, увидавшие в том великий дар. Не было отбоя от покупателей.

Наконец, четвёртый художник, с ещё не обсохшим материнским молоком на губах, полный молодого задора, ознакомленный с разнообразнейшими современными технологиями, играючи ступил на тропу искусства двадцать первого века, отмёл от себя предыдущие понятия и стереотипы, принял и удачно использовал новые клеше. В том изрядно поднаторел. Свидетельства успеха художника нетрудно найти в его далеко не тощем кошельке.

Так при какой наживке легче завоевать любовь публики? В XXI  веке наряду с важностью иметь хороший глаз, твёрдую руку, фантазию, художнику необходимо неустанно шевелить языком и учиться изысканным манерам.

Подобно тому, как на месте древних храмов время оставило груды бесформенных камней, так на месте бывших воззрений возникли руины. Новые технологии изменили взгляд людей на многие вещи. Насколько позитивно скажутся на человечестве эти изменения «покажет время».

Νίνα Σάπκινα-Κορτσουγάνοβα

Οι πτυχές στον καμβά της ιστορίας

    Το σφάλμα είναι εκείνη η μάγισσα, που δίνει στο υποκείμενο την ποιότητα. Παραδόξως; Η δυσαρέσκεια δημιουργεί θαύματα. Περίεργο; Η προώθηση της δικαιοσύνης στην ίση κατανομή του συνόλου είναι απάτη! Η λαιμαργία παριστάνει τον γόνιμο έδαφος για το αμάρτημα, καθώς και η εξάλειψη της αμαρτίας. Παντού θα συναντήσετε, τις αντιφάσεις, τις ανακολουθίες, ή διπλή έννοια. Με τη πρέπει να μετράμε; Ποιο είναι το σημείο αναφοράς; Τι να εμπιστευτούμε;

Το όνειρο για δικαιοσύνη είναι το αστέρι  που μας κατευθύνει. Αναρωτιέμαι πως κατανοούν την δικαιοσύνη και από ποιον. Η πολύς του Ήλιου του Καμπανελλα είναι πολύ διαφορετική από πολύς του Ήλιου που χτίστηκε στην πραγματικότητα.

Πιστεύουμε ότι το να επιτυχείς το καλύτερο διαπερνόντας το μεγάλο πόνο. Το μαρτύριο του πεινασμένου σκύλου δεμένου με αλυσίδα, όταν ένα  κόκκαλο βρίσκεται μπροστά στα μάτια του, ενώ η αλυσίδα του είναι απελπιστικά κοντή. Το πρόβλημα φαίνεται άλυτο. Η αδυναμία το να απολαύσει το κόκκαλο είναι βασανιστική. Αλλά δώστε του το κόκαλο, στα μάτια του ζώου δεν θα βρείτε ούτε το  άγχος ούτε τις απελπισμένες εκκλήσεις. Όμως μετά από πραγματική χαρά θα δείτε τα σημάδια της ικανοποίησης. Ικανοποιώντας την πείνα του, ο σκύλος ξεχνάει ότι αυτό υπήρξε θέμα της πρόσφατης επιθυμίας του και οξύνει την προσοχή του σε άλλα πράγματα. Παρά το γεγονός ότι μπορεί να παραμείνει στην μνήμη του η γεύσης του!

Έτσι πολυπόθητο στο πρόσφατο παρελθόν για τη θεραπεία του σκύλου χάνουν την αξία αυτού που μόλις είχε προικισμένο. Στην  γλώσσα της έκφρασης των εικαστικών τεχνών σε διαφορετικούς χρόνους και διαφορετικούς ανθρώπους γίνεται αντιληπτή με διαφορετικό τρόπο. Απαιτείται τα πράγματα να ανανεώνονται.

Αλλά τι συμβαίνει κατά τη διάρκεια μιας μακράς χρονικής περιόδου περίπου είκοσι χρόνων, όταν ο πολιτισμός έχει αλλάξει το πρόσωπό του και θα ήταν λογικό να δούμε μια νέα ξεχωριστή έκφραση της τέχνης, σύμφωνα με την ανάδυση ενός νέου οράματος; Αλλά η έκφραση, παραμένει ασαφής, τεταμένη ή αδέξια, η γλώσσα μπερδεύεται και η παλιό εικόνα για θέλουν να σου περάσουν για κάτι το νέο. Σβησμένη η σκιά του ήλιου.

Όταν η ιδέα της παγκοσμιοποίησης έγινε μόδα, στον καθένα δόθηκε η ευκαιρία να μετατρέψει την ιδιοτροπία του σε ανάγκη και να δώσει το βάρος στην σαχλαμάρα, να γεμίζει τους ανθρώπους γύρω του με φουσκωμένες ιδέες του τίποτα. Τεράστιος αριθμός των ιδεών ξέφυγε από το συνηθισμένο πλαίσιο της κατανόησης  και ερμηνεύετε από διαφορετικούς ανθρώπους με το δικό τους τρόπου, ανάλογα με τις δυνατότητές του καθένα. Η ιστορία της ανθρώπινης εξέλιξης ζάρωσε σε μία πτυχή. Στην οποία εμφανίστηκε η συνήθεια να κοροϊδεύουν τις παράδοσης και να προχωρούν δια της αφής, συχνά ολίσθοντας στις αρχικές τους θέσεις. Που είναι η ανθρώπινη ανάπτυξη; Χωρίς τον ακρώμιο τέχνης ο άνθρωπος χάνετε. Διότι ο άνθρωπος πρέπει να βασίζεται σε τέχνη και τον πολιτισμό.

Έτσι, οι δείκτες αναφοράς κλίμακα έχασε την σημασία που είχε. Οι Ρώσοι ξαφνικά έπεσαν σε ένα είδος χώρου του άνω-κάτω, όπου ακόμα και  το όνειρο πήρε τα χαρακτηριστικά του  κάτω από μέτριο μαθητή, που παριστάνει τον αριστούχο. Με άλλα λόγια, ακόμα και το όνειρο έχασε τη λάμψη και το έδαφος. Οι άνθρωποι είναι ευχαριστημένοιμε κιτς αξίες.

Ωστόσο, δεν είναι μόνο ο ρωσικός λαός, αλλά και άλλοι λαοί των ανεπτυγμένων και υπανάπτυκτων χωρών έπεσαν σε παρόμοια πτυχή στην ιστορική τους εξέλιξη. Και άνοιξε μπροστά τους η θέα στις πύλες του Άδη, τους άνοιξε και η άβυσσος. Η διαθεσιμότητα της κοινωνίας οφέλη της τεχνολογίας κατέστρεψε και αποδυνάμωσε της  σχέση του ανθρώπου με τη φύση. Ο πολιτισμός της κάθε χώρας, χάνει την ατομικότητα του και απολαμβάνει τα ασυμβίβαστα γι αυτόν κάποτε  χαρακτηριστικά  που πήρε από άλλους πολιτισμούς. Αυτό το μείγμα μετατρέπεται σε κάτι νέο, περήφανο με την εύκολη είσοδο στον εικονικό κόσμο. Θολώνονται τα όρια μεταξύ διαφορετικών πολιτιστικών χώρων.

Αν και κατανοούμε το αναπόφευκτου της αλλαγής των εποχών με τη γέννηση νέων μορφών σκέψης, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς μια άλλη εποχή που σχηματίστηκε τεράστιο χάσμα μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος, όπως βλέπουμε τώρα με την έλευση της αραχνιάς, το λεγόμενο κοινωνικής δικτύωσης.

Είμαστε μάρτυρες του διευρυνόμενου χάσματος, όπου είναι δύσκολο να μην χαθεί η προσωπικότητα. Ενώ η δίψα για εξερεύνηση του αγνώστου εδάφους, διαγράφει τις παλιές συμπάθειες, έριξε στη λήθη την προηγούμενη εμπειρία. Όταν στην κοινωνία ρίχνονται το υπερβολικό ποσό των πληροφοριών, συχνά με απαίσιο χρώμα, παράλογο και αντιφατικό, ερχόμενο σε αντίθεση με αυτό που ήταν συνηθισμένο, σαφές, γίνεται δυνατή η επίθεση κατά του εύλογου της επιπολαιότητας και ναρκισσισμού. Ο άνθρωπος μετατρέπεται σε περίεργο, ανόητο παιδί που σπάζει τα  παιχνίδια που έφτιαξε κάποιος άλλος δεν. Στη συνέχεια, προσπαθεί να φτιάξει το παιχνίδι, αντιγράφοντας είδη σπασμένο, και έτσι αποτύχει.

Παράξενο, ότι με την εμφάνιση των νέων τεχνολογιών δεν παρακολουθούνται τα κατάλληλα θέματα στην τεχνολογία τις εικαστικές τέχνες. Εμφανίστηκαν κατεύθυνσης που βρίσκονται μακριά από τους προκατόχους τους. Αυτές οι κατεύθυνσης έρχονται σε αντίθεση με τις παραδόσεις αιώνων. Μπορούμε να πούμε, ότι δεν βρίσκονται καν στον τομέα να αντιγράφουν. Εδώ φανερώνονται οι παραλληλισμοί με τις επιθυμίες των προκατόχων, μερικές φορές να σοκάρουν το κοινό, διασκεδάζοντας το.

Δηλαδή, πρέπει να τοποθετηθούν στην σειρά θεατρικών παραστάσεων. Και εκτός αυτού, ισχυρίζονται ότι παριστάνουν το πραγματικό φαινόμενο και σπρώχνοντας τη ζωγραφική στην άκρη. Δημιουργούνται συχνά από μια ομάδα καλλιτεχνών, και όχι τον εκπνευσμένο άτομο και στερούνται από το στοχαστικό στοιχείο. Τα απομονωμένα αντικείμενα  η τα σύνθετα σε ένα έργο, κοκορεύεται επιθετικά την ιδέα των δημιουργών τους. Συμβατικά μη χειροποίητο συνθλίβονται με το ειλικρινά χειροποίητο. Η τέχνη βγήκε στην αυλή του σπιτιού και σαν ο άγνωστος περαστικός αρπάζει την προσοχή του θεατή για μια στιγμή. Ωστόσο, αν θέλουμε να σκαλίζουμε την ιστορία της τέχνης, διαπιστώνουμε ότι ένα παρόμοιο φαινόμενο κάποτε έλαβε μέρος και στο παρελθόν. Ωστόσο πού είναι το πραγματικά νέο; Έχουμε το δικαίωμα να υποταμένε την αξία της ζωγραφικής στα μάτια της κοινής γνώμης; Στην ζωγραφική η έννοια έγκειται σαν δεύτερη αξία, ενώ η ίδια η ζωγραφική, το στυλ και την ενέργεια του καλλιτέχνη έχουν υψίστη σημασία; Σε μια προσπάθεια να ζαλίζουμε τον αναγνώστη με κάτι ασυνήθιστο, ξεχνάμε το θαύμα, κρατουμένου σε αρμονία των σχέσεων των χρωμάτων, που εντοπίζει την πλαστικότητα σχεδίων σε καμβά .

Οι αλλαγές μάλλον έχουν την μορφή των από καιρό εκμεταλλευομένων ιδεών και επισκιάζοντας με διασκεδαστικό στοιχειό που είναι ικανό επανειλημμένα να  κάλεσε τον θεατή, να τον κάνει να σκεφτεί πολλά πράγματα.

Με την εμφάνιση αυτής της νέας συνειδητοποίησης της πραγματικότητας, πρέπει να λυπόμαστε  ή, αντίθετα, να χαιρόμαστε; Ποιος ξέρει, ίσως μας έδωσε η ευκαιρία να λάβουμε μέρος του μεγάλου σχεδίου του Θεού, ο οποίος σκέφτηκε να επανεξετάσει την μορφή της ζωής πάνω στη γη. Ωστόσο, που και που πετιέται μέσα στο μυαλό, επηρεασμένο με τις ριζικές αλλαγές ενός θνητού, η επιθυμία να κατανοήσουμε γιατί Εκείνος πρέπει να δοκιμάζει τα σκληρά και τα δύσκολα αποτελέσματα των αλλαγών αυτών.

Μερικοί σκέφτονται για το πώς οι απότομες αλλαγές θα αντανακλάται στον πολιτισμό; Τι θα είναι το σπουδαίο για τις μελλοντικές γενιές; Τι θα αφήσουμε στους πνευματικούς κληρονόμους μας: το οικοδόμημα, φτιαγμένα από θραύσματα του παρελθόντος πολιτισμών, ή δίπλα του ένα όμορφο κτίριο με εντελώς νέα ισχυρή δομή, το οποίο δεν θίγει την αξιοπρέπεια του διπλανού κτιρίου.

Με τα λεγόμενα προσπαθώ να μεταδώσω στους ανθρώπους οι οποίοι θα θελαν να εξοικειωθούν με την τέχνη μου, το όραμά μου για το τι συμβαίνει γύρω και να μοιραστούν τις σκέψεις μου για την μοναξιά, το φυσικό σύντροφο καθενός ον από τη γέννησή του. Η μοναξιά είναι ένα δώρο, ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής. «Μοναχός ήρθε στον κόσμο ο άνθρωπος, μοναχός θα τον αφήσει». Καθενός θα λογοδοτήσει για τις πράξεις του.

Παρά το γεγονός ότι μέσω του Διαδικτύου έγινε προσιτή επικοινωνία ενός ατόμου με ένα άλλο άτομο από άλλη χώρα, το αίσθημα της μοναξιάς δεν εξασθενεί, αλλά ενισχύεται μόλις ο υπολογιστής απενεργοποιείται από το δίκτυο. Συμπέρασμα:  το αντίθετο της μοναξιάς είναι προσωρινή αυταπάτη.

Η εικονική κοινωνικό δίκτυο κυριαρχεί η συνείδηση ​​μας, σε μια εποχή που είμαστε σε αυτό. Αλλά τι γίνεται με την ατομική εικονικότητα, που χτίστηκε στο μυαλό κατά τη διάρκεια της δημιουργικής διαδικασίας;

Ευτυχώς βουτιά στο δικό τους ιδιωτικό εικονικό, υπάρχει — το αποτέλεσμα των εργασιών του νου, φέρνοντας χαρά στον καλλιτέχνη. Σε περίπτωση λεπτά, όταν, εάν κέρδισε ένα άλλο θησαυρό από πολύ το εσωτερικό τους, και αφού διαπίστωσε ότι το σχέδιό του είναι διαφορετική από το αποτέλεσμα, υποστηρίχθηκε ότι, όπως ο καλλιτέχνης δεν έχει το δικαίωμα να εκπροσωπούν τον εαυτό τους πλήρως ο δημιουργός της ανθρωπότητας, και όχι ψηλότερα οδηγός δύναμη. Τολμώ να αμφιβάλει για την αυθεντικότητα και την ακεραιότητα του ταλέντου των καλλιτεχνών που αυτοαποκαλείται αυτοπεποίθηση ο δημιουργός. Από κάτω από το χέρι του καλλιτέχνη πηγαίνει στην ενσάρκωση του μόνο κατά προσέγγιση ιδέα του τοπίου, φαίνεται μάτι του μυαλού του. Αυτός είναι ο λόγος προσήλωση του καλλιτέχνη με το έργο του, δεν γεννήθηκε για την πώληση (μη εμπορική) είναι αρκετά ισχυρή και χωρισμό με το προϊόν επώδυνη.

Ένα παράδειγμα για το πώς το προϊόν σχηματίζεται, αλλάζει και καθώς ωριμάζει, για μένα μπορεί να χρησιμεύσει ως τη γέννηση της ιστορίας μου »του Μαρτίου, τα τριζόνια.» Αρχικά συνδέονται με το 2011, ως μια τριλογία. Στη συνέχεια, τρεις ξεχωριστές ιστορίες ενώνονται σε ένα πράγμα, το οποίο αποτελείται από εννέα μέρη. Κάθε ένα από τα κομμάτια φαίνεται το όνομά του. Τελική επεξεργασία του κειμένου έγινε από εμένα το 2013.

Με τη ζωγραφική του είναι σχεδόν πάντα η ίδια ιστορία. Το κεφάλι του σκάει αόριστα περιγράφεται η πλοκή του μέλλοντος εικόνα. Κατά τη λειτουργία, αρχικά σχεδιάστηκε σύνθεση σημαντικά τροποποιημένα όπως απαιτείται από τις παραμέτρους του καμβά. Στη συνέχεια, όταν η εικόνα ξαπλώνει, μερικές φορές υπάρχει η επιθυμία να κάνω μια μικρή διευκρίνιση — κυρίως στην αναλογία ένα χρώμα σε ένα άλλο χρώμα. Και μερικές φορές, η εικόνα σχεδόν εντελώς ξαναγραφεί: αφαίρεσε από ολόκληρα κομμάτια, προσθέστε πληροφορίες ή για να φτυάρι το σύνολο ρυθμική δομή.

Σε … μια εποχή που η ανθρωπότητα έχει βρει μια λαχτάρα για … εικόνες στο πνεύμα του κόμικς, η καρδιά μου λέει να προσθέσετε στη ροή της τραυματίζοντας την ενατένιση των τάσεων της υγείας — να επιβραδύνει για τον εαυτό τους την επιτάχυνση εξόργισε τροχό πραγματικά λίγο διαλογισμό, τη μαγεία πάνω από τα γραφικά πολύχρωμα πινελιές στον καμβά, να ενθαρρύνει του θεατή σταματήσει και να σκεφτεί. Για αυτά τα λίγα λεπτά και τα στερεά καταδίκες χρειάζονται μια έντιμη ζωτική ενέργεια για να συνεχίσει να θυσιάσει και σε μερικούς ανθρώπους ένοχοι.

Άρχισα να γράφω, όταν πέθανε στις 11 Δεκεμβρίου του 2013 ο μεγάλος Ρώσος ποιητής Έντουαρντ Γκρατσόβ.

Η φύση χαρακτηρίζεται από την ενημερωμένη έκδοση. Και στην τέχνη η ανανέωση εμφανίζονται φυσικά. Ας φανταστούμε: ο κόσμος σταμάτησε την ανανέωση. Τι θα είναι οι επιπτώσεις; Οπωσδήποτε βαρετές.

Ευτυχώς, ο κόσμος ποτέ δεν θα σταματήσει να ανανεώνεται. Η ανθρώπινη περιέργεια και η δίψα για το καινούριο θα συνεχίζεται, και κραυγές «Υγιείς, ισχυρός, έξυπνος!» — θα ακουστούν ακόμη, ματαιώνοντας την γλώσσα.

Η παρουσία του νέου είναι πολύ συναρπαστική! Εάν είναι απαραίτητο, ο πολιτισμός ανακαλύπτει την ικανότητα να παραθέσει τις στιγμές της ζωής. Σε μια εποχή όπου η ταχύτητα αυξήθηκε σε μεγάλο βαθμό, και ο άνθρωπος είναι εξοικειωμένος με την συχνή αλλαγή, οι άνθρωποι συνέχισαν τα έξω ψευδείς ή η αντικατάσταση του πραγματικού.

Σε μια εποχή που η αναβάθμιση έγινε ευμετάβλητη, όλες οι υποσχόμενες ανακαλύψεις εμφανίζοντας αφάνταστες ανατροπές, μέσω των στενών διαδρόμων του πολιτιστικού λαβυρίνθου της απογυμνωμένης φαντασίας.

Οι καταπονημένες παλάμες του ζωγράφων δεν είναι ποια στην μόδα. Οι αισθητικές απαιτήσεις των περισσότερων φιλότεχνων, εξισώνοντας την ευχαρίστηση να απολαύσουν το τζακούζι, αντικαταστούν την έμπνευση.

Θα είναι πλέον απερίσκεπτος ο ισχυρισμός που τα πάντα κερδίζει ο γίγαντας της σκέψεις. Ο πρώην γίγαντας φαίνεται τεθεί σε ντροπή, επειδή η πλειοψηφία των έργων ζωγραφικής του πληθυσμού αγγίζουν ελάχιστα τον πολιτισμό.

Ο καλλιτέχνης, ο οποίος συνεχίζει να εργάζεται με τον παραδοσιακό τρόπο της ζωγραφικής και έτσι δεν δίνει προσοχή στο να δώσει μια ίντριγκα, δεν θα μπορέσει να πετύχει.

Επιτρέψτε μου να σκιαγραφήσω μερικά τυπικά πορτραίτα καλλιτεχνών, οι οποίοι περνάνε σε μια εποχή αλλαγών και της ίδιας — σε μια εποχή που η συνείδηση ​​μιας κοινωνίας υποβάλλονται σε μεγάλες αλλαγές.

Έτσι, ο καλλιτέχνης Χ., δεν έχει ακόμη συμπληρώσει την μεγάλη ηλικία, αλλά είχε χρόνο να συνειδητοποιήσει την επικείμενη αναχώρηση  της νιότης. Απεγνωσμένα χρησιμοποίει το μυαλό του για να βρει τρόπο για να γίνει διάσημος. Τι κάνει; Αμέσως μπαίνει στο διαδίκτυο, στην σελίδα, «Ο κύκλος των φίλων μου» και στο facebook. Γνωρίζεται με τα έργα που είναι στην μόδα στο σύγχρονο κόσμο. Αλλάξει λίγο το ύφος της ζωγραφικής του. Διαλέγει νέα υλικά. Ακούει την καρδιά του, αλλά περισσότερα ακούει το μυαλό του. Ξυρισμένος, ωραία ντυμένος, παίρνει την αναμενόμενο σεβασμό στην κοινωνία. Η επιστολή έχει αλλάξει. Σίγα-σιγά βρίσκει αγοραστές για τους πίνακες του.

Ένας άλλος καλλιτέχνης έφτασε σε ώριμη ηλικία, ξεπερνώντας την ηλικία των επιπόλαιων ένθερμων παθών, βάζοντας τους  υπό έλεγχο. Πολλά όνειρα δεν φαίνεται να συμφωνούν με τις απαιτήσεις της σημερινής κοινωνίας σχετικά με την ζωγραφική, όπου δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου περιθώρια για λάθη. Τα λάθη βέβαια, δεν είναι ντροπή, αλλά οι μαγικές ιδιότητες του καλλιτέχνη. Υποστηρίζει ότι χωρίς σφάλματα τα έργα τέχνης  χάνουν τη ζωή και γίνονται βαρετά  σαν το καλοντυμένο γέρο χωρίς συναισθήματα, ή σαν ένα κέικ που επαναλαμβάνει το καλούπι.

Πρέπει να δοθεί προσοχή στην αξιοπιστία της ψυχής του, όταν σχεδόν κανένας στις εργασίες του δεν ψάχνει πολύ για να βρει τα λάθη του. Εν τω μεταξύ, όπως το έργο των καλλιτεχνών της δεύτερης κατηγορίας μοιάζουν τέλεια. Τα πάντα σ αυτά δεν έχουν λάθη. Όμως δεν πείθουν. Επίσης, μιλεί αυτός ο καλλιτέχνης για τη ζωντάνια των χρωμάτων, τον εγκέφαλο του ζωγράφου να έρχεται με την επαφή με την βούρτσα. Μιλεί για την παύση της αναπνοής του καλλιτέχνη, όταν η έμπνευση υπερισχύει την λογική. «τα πολύτιμα έργα γεννιούνται από μόνα τους, — λέει- σαν το αίμα που ρέει στις φλέβες μας, χωρίς να μας ρωτήσει εάν πρέπει να το κάνει η όχι». Μην βρίσκοντας την  κατανόηση από τους λαϊκούς, ξυπνάει σε ξεθωριασμένα σεντόνια. Και είναι θλιβερός. Επιβαρύνει την καρδιά του με σκέψεις για την φτώχεια. Αλλά αυτά δεν τον πείθουν να τροποποιήσει τους κανόνες του στη ζωγραφική που είναι κάτι ξένο για την φύση του! Λίγοι μπαίνουν στο στούντιό του. Λίγοι διαλογίζονται κοντά στα λαμπρά έργα του.

Ο τρίτος καλλιτέχνης νιώθει υπερήφανος για την παρθένια του χεριού του από τους καθηγητές. Τα θέματα στα έργα του δεν στέκονται ακόμα, αλλά κολυμπούν, όμως έτσι τα βλέπει, και έτσι τα ζωγραφίζει με ειλικρίνεια. Υπήρχαν άνθρωποι που είδαν σ αυτόν αυτό το μεγάλο δώρο της φύσης. Τα έργα του είναι ανάρπαστα.

Τέλος, ο τέταρτος καλλιτέχνης. Είναι γεμάτος με νεανικό ενθουσιασμό, γνωρίζετε όλες τις των σύγχρονες τεχνολογίες, παιχνιδιάρικα περιπατάει στο μονοπάτι του εικοστού πρώτου αιώνα στην τέχνη. Ξεφεύγει από τις αντιλήψεις των προηγούμενων αιώνων και χρησιμοποιεί τα στερεότυπα που εγκρίθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν με επιτυχία με τις νέες βάσεις. Αυτά που καλλιεργούνται αρκετά εμπειρογνώμονα. Απόδειξη είναι η επιτυχία του.

Δηλαδή, με ποιο τρόπο είναι εύκολο να κερδίζει κάνεις την αγάπη του κοινού; Στον 21 αιώνα πρέπει να έχεις καλό μάτι, στιβαρό χέρι, φαντασία.

Ακριβώς όπως οι αρχαίοι ναοί στο πέρασμα του χρόνου έγιναν σωροί από άμορφες πέτρες, έτσι και οι πάλαιες άξιες στη τέχνη ερείπωσαν. Η νέα τεχνολογία άλλαξε την άποψη των ανθρώπων σε πολλά πράγματα. Έγινε μια θετική επίδραση στην ανθρωπότητα των αλλαγών αυτών, «ο χρόνος θα δείξει».

Об авторе Международный литературный журнал "9 Муз"

Международный литературный журнал "9 Муз". Главный редактор: Ирина Анастасиади. Редакторы: Николай Черкашин, Владимир Спектор, Людмила (Ника) Черкашина, Наталия Мавроди, Владимир Эйснер, Ольга Цотадзе, Микола Тютюнник.
Запись опубликована в рубрике статьи, философия. Добавьте в закладки постоянную ссылку.

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s